ŚWIERŻE KOŃCZANY

            Świerże Kończany mają podobną historię jak powyższa osada Kiełcze.  Powstała w ramach notowanej już wcześniej osady Swyrsze. Spis podatkowy z 1578 roku informuje o bardzo wielkim obszarze upraw w tej wsi. Było tu ponad 44 włóki ziemi uprawnej. Potwierdzają to historycy tworzący mapę Mazowsza w drugiej połowie XVI wieku. Wynika z tego, że Świerże Kończany były największą wsią w całej parafii, a może nawet największą w ziemi nurskiej. Wsie biskupów płockich położone na zachód stąd liczyły w najlepszym wypadku nieco ponad 20 włók.

            Pobliskie wsie należące od okolicy szlacheckiej Świerże również były duże. Tak duże obszary gruntów mogły się stać podstawą do potęgi miejscowego rodu, ponieważ największym ówczesnym bogactwem była właśnie ziemia. Stało się jednak inaczej,  mieszkał tu bardzo liczny ród szlachecki. Zasadą było, żeby każdy syn i córka dostali część ziemi po ojcu. W ten sposób szybko Świerże Kończany stały się typowym zaściankiem szlacheckim.

            Miejscowy ród przyjął nazwisko Świerzewscy herbu Grabie.

            Grabie herb Świerzewskich

 Ród ten nie odegrał żadnej roli w naszej historii, nawet nie wszystkie herbarze wspominają o takiej rodzinie.

W XVIII wieku nazwę zapisywano jako Swierze Konczany. W 1784 roku wśród właścicieli wymienia się: Budziszewskich, Dąbrowskich, Godlewskich, Radgowskiego, Rytela, Skłodowskiego, Świerzewskich i Zawistowskich.

W 1827 roku ta miejscowość liczyła 21 domów i 127 mieszkańców. W 1890 roku naliczono 22 domy i 152 mieszkańców. W XIX wieku była to nadal wioska drobnoszlachecka pełna potomków dawnej szlachty.

            W czasie spisu powszechnego z 1921 roku w tej miejscowości (Swierze Kończany) było 22 domy i 143 mieszkańców. Wieś należała do gminy Zaręby.

Z danych na dzień 31 grudnia 2007 roku zameldowanych jest tu 43 mieszkańców